Zonde dat nu niemand van de bloesem kan genieten!

Dolly (92) uit Voorburg, woont in een seniorencomplex

Kuikentjes

Ik ben geen type om de hele dag binnen te zitten. Je hebt zuurstof nodig en je moet een beetje in beweging blijven. Anders worden je spieren zo stijf dat je niet meer lopen kan! Bovendien, als je niemand meer ziet of spreekt, wat doet dat met je geest? Ik heb wat parkjes in de buurt en wandel daar naar toe. Af en toe ga ik even op m’n rollator zitten. Dan kijk ik naar de mensen, de bomen, de vogeltjes. Ik zag al een eend met kuikentjes. Alles begint uit te lopen, het is zo zonde dat nu niemand van de bloesem kan genieten!

Uit de wind

Elke middag ga ik in het park op een bankje zitten, uit de wind. Er komen dan kennissen, dan zitten we met z’n vieren, met onze rollators en scootmobielen, op zeker twee meter afstand van elkaar. Mensen die langs lopen hebben er schik in, steken hun duim naar ons op. Dat is lachen. We willen geen van vieren binnen blijven zitten. Een van de dames is 97, haar koppie is nog goed, ze kookt nog zelf en doet de boodschappen. Ik weet niet of ze iets mankeert, we praten liever niet over kwaaltjes.

Paaseitjes

Ik bof dat ik nog zo fit ben. Ik voel me sterk, ik denk dat ik het wel zou overleven. En anders is het mijn tijd he! Ik ben ook wel streng voor mezelf: ik mag iedere dag twee dingen snoepen, dan doe ik het doosje weer weg. Ik heb nu net paaseitjes gekregen van mijn nichtje. Krijg ook veel kaartjes en telefoontjes. Bellen vind ik prettiger dan e-mail en sms, je kunt wat vragen en krijgt meteen antwoord.

Grote tafel

Mijn kleinzoon heeft in Engeland corona opgelopen, hij is er flink ziek van geweest. Mijn kleindochter en haar gezin zaten ook in de lappenmand, achteraf denken we dat zij het ook hebben gehad. Ze testen niet zoveel mensen he. Mijn twee zoons komen nog steeds bij me langs, we houden wel voldoende afstand. Ze laten zichzelf binnen en we zitten aan de eettafel, allebei aan de kopse kant. Die tafel van mij is best groot hoor! De koffie zet ik in het midden. Dat gaat best.

Achterkantje

Morgen komt mijn hulp, want dingen als dweilen en stofzuigen kan ik zelf niet meer. We ontlopen elkaar een beetje, ik ga in de slaapkamer puzzelen tot ze weer klaar is. De thuiszorg komt nog een keer in de week om me te helpen douchen. Zij doet dan m’n achterkantje, ik m’n voorkantje. En ze droogt m’n voeten af, want daar kan ik niet bij. Verder doe ik alles zelf. Je komt dan wel dicht bij elkaar in de buurt, maar dat kan even niet anders. Je moet ook fris blijven he.

Pinpas

Boodschappen doe ik nog zelf, voor een dag of vijf. Ik hou angstvallig afstand, als ik iemand het pad in zie komen, ga ik naar een ander pad. Ik woon in een complex voor 55-plussers, kleinkinderen hadden beneden briefjes opgehangen of ze kunnen helpen met de boodschappen. Ik doe het liever zelf. En hoe moet dat dan met betalen? Ik wil mijn pinpas en code niet zomaar meegeven. Daar ben ik een beetje huiverig voor. De koffiekamer en de soos zijn gesloten, als buren zien we elkaar alleen nog in het voorbijgaan, dan zwaaien en roepen we even.

Foto’s uitzoeken

Ik ben mijn foto’s aan het uitzoeken. Heel leuk om alles weer even te zien, de tijd vliegt voorbij. Ik maak albums voor mijn zoons. Ben ook aan het opruimen, geen leuk handwerkje maar de tijd gaat er heel hard mee en het geeft wel voldoening. Ik vrees dat het nog wel een poosje duurt, zo rol ik er maar doorheen.